
|
Edictum Galerii (Nicomedia, 311)
Inter caetera quae pro Reipublicae semper commodis atque utilitate disponimus, nos quidem volueramus antehac, juxta leges veteres et publicam disciplinam, Romanorum cuncta corrigere, atque id providere, ut etiam Christiani, qui parentum suorum reliquerant sectam, ad bonas mentes redirent. Siquidem eadem ratione tanta eosdem Christianos voluntas invasisset, et tanta stultitia occupasset, ut non illa veterum instituta sequerentur, quae forsitan primum parentes eorumdem constituerant: sed pro arbitrio suo, atque ut hisdem erat libitum, ita sibimet leges facerent, quas observarent, et per diversa varios populos congregarent. Denique cum ejusmodi nostra jussio extitisset, ut ad veterum se instituta conferrent, multi periculo subjugati, multi etiam deturbati sunt; atque cum plurimi in proposito perseverarent, ac videremus nec diis eosdem cultum ac religionem debitam exhibere, nec christianorum Deum observare, contemplatione mitissimae nostrae clementiae intuentes et consuetudinem sempiternam, qua solemus cunctis hominibus veniam indulgere, promptissimam in his quoque indulgentiam nostram credidimus porrigendam; ut denuo sint Christiani, et conventicula sua componant, ita ut ne quid contra disciplinam agant. Alia autem epistola judicibus significaturi sumus, quid debent observare. Unde juxta hanc indulgentiam nostram debebunt Deum suum orare pro salute nostra, et Reipublicae, ac sua, ut undiqueversum Respublica perstet incolumis, et securi vivere in sedibus suis possint.
(LUCII CAECILII FIRMIANI LACTANTII, Liber ad Donatum confessorem, de mortibus persecutorum, XXXIV, ap. Patrologia Latina, vol. 7, Paris 1844, coll. 249A-250A)
|
Edicto de Galerio (Nicomedia, 30 de abril 311)
Entre las restantes disposiciones que hemos tomado
mirando siempre por el bien y el interés del Estado, Nos hemos procurado, con el intento de amoldar todo a las leyes
tradicionales y a las normas de los romanos, que también
los cristianos que habían abandonado la religión de sus padres retornasen a los buenos propósitos. En efecto, por motivos que desconocemos se habían apoderado de ellos una
contumacia y una insensatez tales, que ya no seguían las
costumbres de los antiguos, costumbres que quizá sus mismos antepasados habían establecido por vez primera, sino
que se dictaban a sí mismos, de acuerdo únicamente con su
libre arbitrio y sus propios deseos, las leyes que debían observar y se atraían a gentes de todo tipo y de los más diversos lugares. Tras emanar nosotros la disposición de que volviesen a las creencias de los antiguos, muchos accedieron
por las amenazas, otros muchos por las torturas. Mas,
como muchos han perseverado en su propósito y hemos
constatado que ni prestan a los dioses el culto y la veneración debidos, ni pueden honrar tampoco al Dios de los cristianos, en virtud de nuestra benevolísima clemencia y de
nuestra habitual costumbre de conceder a todos el perdón,
hemos creído oportuno extenderles también a ellos nuestra
muy manifiesta indulgencia, de modo que puedan nuevamente ser cristianos y puedan reconstruir sus lugares de
culto, con la condición de que no hagan nada contrario al
orden establecido. Mediante otra circular indicaremos a los
gobernadores la conducta a seguir. Así pues, en correspondencia a nuestra indulgencia, deberán orar a su Dios por
nuestra salud, por la del Estado y por la suya propia, a fin
de que el Estado permanezca incólume en todo su territorio
y ellos puedan vivir seguros en sus hogares.
Lactancio, De mortibus persecutorum XXXIV. Traducción de Ramón Teja, Gredos, Madrid 1982, pp. 165-167.
|
|
Edictum Mediolani (313)
Cum feliciter, tam ego Constantinus Augustus, quam etiam ego Licinius Augustus, apud Mediolanum convenissemus, atque universa, quae ad commoda et securitatem publicam pertinerent, in tractatu haberemus, haec inter caetera quae videbamus pluribus hominibus profutura, vel in primis ordinanda esse credidimus, quibus divinitatis reverentia continebatur, ut daremus et christianis, et omnibus liberam potestatem sequendi religionem, quam quisque voluisset, quo quidem divinitas in sede coelesti, nobis atque omnibus qui sub potestate nostra sunt constituti, placata ac propitia possit existere. Itaque hoc consilio salubri ac rectissima ratione ineundum esse credidimus, ut nulli omnino facultatem abnegandam putaremus, qui vel observationi christianorum, vel ei religioni mentem suam dederat, quam ipse sibi aptissimam esse sentiret; ut possit nobis summa divinitas, cujus religioni liberis mentibus obsequimur, in omnibus solitum favorem suum benevolentiamque praestare. Quare scire Dicationem tuam convenit, placuisse nobis, ut, amotis omnibus omnino conditionibus, quae prius scriptis ad officium tuum datis super christianorum nomine videbantur, nunc vere ac simpliciter unusquisque eorum, qui eamdem observandae religioni christianorum gerunt voluntatem, citra ullam inquietudinem ac molestiam sui idipsum observare contendant. Quae sollicitudini tuae plenissime significanda esse credidimus, quo scires nos liberam atque absolutam colendae religionis suae facultatem hisdem christianis dedisse. Quod cum hisdem a nobis indultum esse pervideas, intelligit Dicatio tua, etiam aliis religionis suae vel observantiae potestatem similiter apertam, et liberam pro quiete temporis nostri esse concessam; ut in colendo quod quisque delegerit habeat liberam facultatem, quia (nolumus detrahi) honori, neque cuiquam religioni aliquid a nobis.
(LUCII CAECILII FIRMIANI LACTANTII, Liber ad Donatum confessorem, de mortibus persecutorum,
XLVIII. … LITTERAE LICINII., ap. Patrologia Latina, vol. 7, Paris 1844, coll. 267A-270B)
|
Edicto de Milán (313)
Estando yo, Constantino Augusto, y yo, Licinio Augusto, felizmente reunidos en Milán para tratar de los asuntos concernientes al interés común ya la seguridad del Imperio, hemos pensado que entre los asuntos que debíamos ocuparnos, nada más útil a nuestros pueblos que el de regular primeramente la forma de honrar a la divinidad.
Hemos resuelto conceder a los cristianos ya todos los demás la libertad de practicar la religión que prefieran, a fin de que la divinidad que preside en los cielos sea propicia y favorable tanto a nosotros como a los que viven bajo nuestra autoridad. Nos ha parecido muy sano y razonable no negar a ninguno de nuestros súbditos, sea cristiano o perteneciente a otro culto, el derecho de practicar la religión que más le plazca. De este modo la divinidad suprema, que de ahora en adelante cada uno de nosotros honrará libremente, nos mostrará su favor y acostumbrada benevolencia. Conviene, pues, que Vuestra Excelencia sepa que derogamos las restricciones contenidas en el edicto precedente que os habíamos enviado con relación a los cristianos [Edicto del 312] y que a partir de este momento nosotros les permitimos observar su religión, sin que se les pueda inquietar ni molestar de ninguna manera. Hemos creído conveniente hacéroslo saber de la manera más precisa para que no ignoréis que concedemos a los cristianos la libertad más completa y absoluta de practicar su religión. Vuestra Excelencia debe saber que, para la conservación de la paz en nuestros días, hemos concedido a los otros el mismo derecho público y libre para profesar sus creencias o culto. Lo hemos decidido así para que no parezca que favorecemos a una religión más que a la otra; de este modo cada cual tendrá ocasión para dar culto a la divinidad según sus propios deseos.
|
|
Edictum Thesalonicae (380)
Imppp. Gratianus, Valentinianus et Theodosius AAA.
|
Edicto de Tesalónica (28 febrero 380)
Emperadores Graciano, Valentiniano y Teodosio, Augustos
|
|
Edictum Aug. Heracleae (30 julio 381)
Imppp. Gratianus, Valentinianus et Theodosius AAA.
|
Edicto de Heraclea Augusta (30 julio 381)
Emperadores Graciano, Valentiniano y Teodosio, Augustos
|
|
|